Prezydent Ryszard Kaczorowski w parafii Ducha Świętego w Koszalinie

Napisane przez  Tadeusz Rogowski Opublikowano w: Historia Parafii

"Nasze skromne progi podejmowały wielce czcigodnego gościa, prezydenta rządu londyńskiego, pana Ryszarda Kaczorowskiego" - zapisał 12 lutego 2000 roku w kronice parafialnej proboszcz ks. Kazimierz Bednarski. Prezydent odwiedził parafię z kilku powodów. Jako harcerz chciał się spotkać z odrodzonym harcerstwem, a przy parafii prężnie rozwijał się wówczas Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej. Jako żołnierz spod Monte Cassino chciał oddać hołd żołnierzom 14 Wileńskiego Batalionu Strzelców "Żbik", upamiętnionych na tablicy znajdującej się w kościele, ufundowanej przez weteranów batalionu z Anglii. Jako prezydent i katolik chciał poznać historię parafii budowanej od podstaw w warunkach peerelowskiej rzeczywistości, na terenach należących do Polski od kilkudziesięciu lat, gdzie katolicyzm powrócił po prawie pięciu wiekach nieobecności.

 

- Dla mnie było to duże przeżycie - wspomina ks. K. Bednarski. - Przez długie lata słyszeliśmy o polskim rządzie londyńskim, władzach emigracyjnych na uchodźstwie, które były prawną kontynuacją II Rzeczypospolitej, aż tu nagle najwyższy przedstawiciel tych władz staje w progach naszej parafii.


Prezydent najpierw wszedł do kaplicy Chrystusa Króla, gdzie trwała adoracja Najświętszego Sakramentu. Tutaj modlił się przez jakiś czas z wiernymi. Chwilę później złożył wiązankę kwiatów pod tablicą 14 Batalionu "Żbik", przy której wartę zaciągnęli harcerze. Następnie przeszedł do refektarza, gdzie czekali na niego druhny i druhowie reprezentujący kilka pokoleń harcerstwa, od weteranów "Szarych Szeregów" z okresu Powstania Warszawskiego, do kilkuletnich zuchów. Prezydent przeszedł wzdłuż szeregu harcerzy, rozmawiając z każdym i pytając ich o zdobyte sprawności oraz przebieg harcerskiej służby. Uderzający był sposób rozmowy prezydenta z harcerzami, zwłaszcza tymi najmłodszymi, ktorych traktował z najwyższą powagą, jako pełnoprawnych członków harcerskiej rodziny.


Prezydent Ryszard Kaczorowski przyjechał do Koszalina na zaproszenie Komitetu Budowy Pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego. Wizytę rozpoczął od złożenia wieńców pod Pomnikiem Ofiar Bolszewizmu przed koszalińską katedrą, następnie obejrzał w teatrze sztukę „Betlejem polskie”, spotkał się ze studentami Wyższego Seminarium Duchownego oraz Politechniki Koszalińskiej, odwiedził Sanktuarium na Górze Chełmskiej oraz parafię Ducha Świętego. Kulminacyjnym momentem wizyty było podpisanie Aktu Erekcyjnego budowy pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego i przekazanie go w depozyt honorowy biskupowi koszalińsko-kołobrzeskiemu Marianowi Gołębiewskiemu.


Prezydent Ryszard Kaczorowski zginął w katastrofie pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 roku. Skazany przez w 1940 roku na śmierć przez NKWD, spotkał ją nieopodal Katynia, 70 lat później.


Tadeusz Rogowski

 

Ryszard KACZOROWSKI (ur. 26 listopada 1919 r. w Białymstoku - 10 kwietnia 2010 pod Smoleńskiem) był ostatnim Prezydentem RP na Uchodźstwie (szóstym z kolei) od śmierci swego poprzednika Kazimierza Sabbata, zmarłego nagle 19 lipca 1989 w Londynie, do 22 grudnia 1990, gdy przekazał insygnia władzy prezydenckiej Lechowi Wałęsie w dniu jego zaprzysiężenia na Prezydenta III RP. Równolegle z Ryszardem Kaczorowskim funkcję Prezydenta (w kraju) pełnił generał armii Wojciech Jaruzelski.
Pochodzi z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Jelita. Przed wojną instruktor harcerski w Białymstoku. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną tworzył Szare Szeregi, gdzie pełnił funkcję komendanta okręgu białostockiego. Aresztowany w 1940 przez NKWD, skazany na karę śmierci, zamienioną na dziesięć lat łagrów. Wywieziony na Kołymę, odzyskał wolność po podpisaniu układu Sikorski-Majski. Wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR formowanej przez generała Andersa. Przeszedł szlak bojowy II Korpusu, walcząc m.in. pod Monte Cassino.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Ryszard Kaczorowski aktywnie działał w ZHP na emigracji. Był naczelnikiem Harcerzy w latach 1955-1967, a następnie przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego na uchodźstwie w latach 1967-1988. Pełnił też funkcję komendanta reprezentacji polskiej na Międzynarodowym Jubileuszowym Jamboree 1957, oraz komendanta Światowego Zlotu Harcerstwa na Monte Cassino w 1969 i w Belgii w 1982. Działał na forum Rady Narodowej (parlament emigracyjny). W 1986 w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych, w 1989, po nagłej śmierci Kazimierza Sabbata, objął stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Prezydent Kaczorowski powierzył dalsze pełnienie urzędu premiera polskiego rządu emigracyjnego Edwardowi Szczepanikowi, sprawującemu tę funkcję od 1986 r. Kaczorowski zanim został prezydentem, w rządzie Szczepanika zasiadał jako minister do spraw krajowych, a w styczniu 1988 r. prezydent Sabbat zgodnie z artykułami 13 i 24 Konstytucji RP z 23 kwietnia 1935 r. wyznaczył go na "następcę prezydenta na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju". W 1990 roku, w asyście Wincentego Broniwój-Orlińskiego, przekazał insygnia prezydenckie II Rzeczypospolitej, wśród nich insygnia Orderu Orła Białego Lechowi Wałęsie.
Honorowy Obywatel kilkunastu miast polskich, m.in. rodzinnego Białegostoku, Warszawy, Krakowa, Gdyni, Częstochowy.

Źródło:Wikipedia

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.




Media parafialne

b nasze zycie

b telewizja duch

Media w diecezji

Dobre Media

Gość Niedzielny

b barka