Jest taka noc w Koszalinie, kiedy miasto na chwilę ożywa przed północą. Na wymarłych o tej porze ulicach, zaczyna dziać się coś niezwykłego – pojawiają się pojedynczy przechodnie, później grupki, w tym roku pod parasolami chroniącymi nie przed śniegiem, ale dość obfitym deszczem, a ten strumień ludzki gęstnieje i płynie w stronę koszalińskich kościołów – małych Betlejem i ustawionych tam stajenek ze żłóbkiem.
