Kilka lat temu miałem dziwny sen: Oto zebrało się wokół mnie kilku, potem kilkunastu, a potem kilkuset, a potem niezmierzona liczba ludzi wołających chleba. To takie proste – pomyślałem – odmówimy modlitwę Pańską, a tam znajdziemy prośbę „chleba naszego powszedniego, daj nam dzisiaj”, jutro, zawsze. Kiedy padło słowo – Amen, tzn. niech mi się tak stanie, uświadomiłem sobie, ze ci ludzie dalej są głodni. Szybko wyjąłem z piersi swoje serce i zacząłem dzielić. Ale obfitość serca serca wyczerpa się, a ja dalej widziałem wyciągnięte ręce. Chciałem się tłumaczyć, że już nic nie mam – wtedy usłyszałem Chrystusa, mówiącego z krzyża do mnie: „Weź moje serce, a starczy dla wszystkich”. Rozejrzałem się przelękniony i zobaczyłem ludzi, których znałem z Łodzi, Krakowa, Warszawy, których odwiedzałem w Koszalinie, Karlinie, Drawsku… Oni trzymali przed sobą pełne kosze chleba. I rzeczywiście nakarmili się wszyscy.