Różnokolorowe stroje łowickie, kaszubskie, góralskie, kamizelki, sukmany, zapaski, gorsety, spódnice i pięknie haftowane koszule – wszystko to zakwitło feerią barw w niedzielne popołudnie na terenach rekreacyjnych parafii Ducha Świętego. Zabrzmiały znajome dźwięki krakowiaka, kujawiaka, pieśni patriotycznych, kościelnych, ludowych, ale także mniej znajome rytmy orientalne, czy też przyśpiewki pochodzące z lokalnych odmian folkloru.

„Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad” – słowa te wypowiedziało 71 osób, które w niedzielę 8 czerwca, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, przystąpiły do sakramentu Bierzmowania.

„Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie do Mnie i pije!” (J 7,37)

– W naszej praktyce modlitewnej i życia chrześcijańskiego, pragnienie jest mylone ze słowem marzenie – powiedział biskup Krzysztof Zadarko głosząc homilię w wigilię Zesłania Ducha Świętego do wiernych, którzy przybyli z koszalińskich parafii na czuwanie modlitewne w kościele Ducha Świętego.

Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie do Mnie i pije! (J 7,37)

Ciągle mamy w sobie jakieś pragnienia. Jako chrześcijanie powiemy, że mamy pragnienie Boga, jako uczniowie Jezusa Chrystusa mamy pragnienie aby Go naśladować. Ale w naszej praktyce – praktyce modlitewnej i życia chrześcijańskiego – mam nieraz wrażenie, że to pragnienie jest mylone ze słowem marzenie.

Ks. proboszcz Kazimierz Bednarski wspomina 38 lat swojego kapłaństwa. Ludzie, którzy mieli wpływ na decyzję, próba oceny. Czy dzisiaj podjąłby taką samą decyzję jak 38 lat temu.

Punktualnie o godzinie 10.00, w chwili kiedy na placu Świętego Piotra w Watykanie rozpoczynała się Msza święta kanonizacyjna, w papieskim kościele Ducha Świętego w Koszalinie uderzono w dzwony. To stąd w 1991 roku na cały świat popłynęła nauka o Dziesięciu Przykazaniach – moralnym fundamencie Europy i świata.

W sobotni wieczór odprawiona została w kościele parafialnym Wigilia Paschalna, która nie należy jednak do Wielkiej Soboty, ale już do Niedzieli Zmartwychwstania. Przypomniał o tym w homilii ks. Paweł Kowalski: – Istotą Wielkanocy jest Wigilia Paschalna, którą właśnie rozpoczęliśmy.

Kościół z trudem może pomieścić wszystkich wiernych, przybyłych na wielkopiątkową Liturgię Męki Pańskiej. Procesja przechodzi do ogołoconego ołtarza w zupełnej ciszy, celebrans przez chwilę leży przed nim krzyżem. Z ambony płyną słowa proroctwa o Cierpiącym Słudze Jahwe:

Msza Wieczerzy Pańskiej zapoczątkowała uroczyste obchody Triduum Paschalnego, okresu szczególnego przeżywania Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana Naszego, Jezusa Chrystusa. W dniu ustanowienia Eucharystii i kapłaństwa, podziękowania naszym kapłanom przekazali przedstawiciele wiernych, rady i wszystkich wspólnot parafialnych.

Zimny wieczór, siąpiący i chwilami zacinający deszcz, szybko zapadający zmrok i trasa długości 3,6 km do pokonania, połączona z długim podejściem pod górę – w takich warunkach wierni z parafii Ducha Świętego przeszli w piątek z nabożeństwem Drogi Krzyżowej, od kościoła parafialnego do sanktuarium na Górze Chełmskiej. Taki sposób przeżywania Drogi Krzyżowej, który nie jest tylko wieczornym spacerem, lecz wymaga wyrzeczenia i wysiłku, cenią sobie wierni najbardziej.

– In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti … w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego – łacińskimi słowami wyznania wiary w Trójcę Świętą, rozpoczął biskup Paweł Cieślik Mszę świętą w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Trzy osoby, lecz jeden Bóg – jedna wola i jedna miłość. Dwie formy tego samego rytu rzymskiego, lecz jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.

– Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie … żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył – po czternastokroć zostały wypowiedziane te słowa późnym piątkowym wieczorem na ulicach Koszalina. Głównymi arteriami miasta (Zwycięstwa, Pileckiego, Monte Cassino, Władysława IV, Jana Pawła II) przeszedł długi pochód wiernych z zapalonymi lampkami, klękając na asfalcie ulic i na zmianę dźwigając Krzyż na swych ramionach. Nieśli go m.in. kapłani, siostry zakonne, klerycy, samorządowcy, wojsko, młodzież, poszczególne parafie i wspólnoty.