Mianem najświętszej nocy w roku nazywał Wigilię Paschalną św. Augustyn, dodając, że jest „matką wszystkich wigilii”. Jest ona centralnym momentem Triddum Paschalnego i całego roku liturgicznego. I choć zaczyna się zaraz po zmierzchu w sobotę, to przynależy już do Niedzieli Zmartwychwstania, gdyż zgodnie z symboliką żydowską nowy dzień nie rozpoczynał się o północy, jak obecnie, ale zaraz po zachodzie słońca.

Podczas wizyty duszpasterskiej, wśród wielu odwiedzanych rodzin, padały różnorakie pytania. Jedno z nich dotyczyło pozwolenia na chrzest w innej parafii. Odpowiedziałem, że ksiądz proboszcz na pewno takiego pozwolenia udzieli, ale od razu dopytałem: dlaczego rodzice nie chcą ochrzcić swego dziecka w naszym kościele? Kiedy usłyszałem, że powodem jest termin i forma chrztu – spontanicznie zapewniłem, że w naszej parafii w Wigilię Paschalną może odbyć się ceremonia chrzcielna przez zanurzenie.

W wielkopiątkowy wieczór, który był drugim dniem Triduum Paschalnego – dniem Krzyża, Męki i Śmierci Chrystusa, odprawiono w naszej świątyni Liturgię Męki Pańskiej. W tym jedynym i szczególnym dniu w roku, nie sprawuje się Mszy świętych. W kościele ani razu nie odezwały się organy, a zamiast radosnych dźwięków dzwonków słychać było klekotanie żałobnych kołatek. Odbywał się dialog Słowa z ciszą – teksty liturgiczne czytane przez kapłanów, przeplatały się z dłuższymi chwilami ciszy pozostających w modlitewnym skupieniu wiernych.

Mszą Wieczerzy Pańskiej w wielkoczwartkowy wieczór, w dniu ustanowienia dwóch sakramentów – Eucharystii i Kapłaństwa, rozpoczęło się Triduum Paschalne, trwająca trzy dni celebracja Misterium Paschalnego: Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa.

Pielgrzymi ruszyli sprzed kościoła Ducha Świętego już przy zapadającym szybko zmroku, inaczej niż rok temu, kiedy Droga przebiegała jeszcze za dnia (piątek poprzedzający Wielki Tydzień przypadał 2 tygodnie później niż w tym roku). Nabożeństwo odbywało się więc w ciemnościach, rozświetlanych jedynie przez uliczne latarnie, na dodatek jeszcze w miarę zbliżania się do szczytu Góry Chełmskiej pojawiła się gęstniejąca mgła.

Tłumy Koszalinian uczestniczyły w piątek 20 marca wieczorem w Drodze Krzyżowej ulicami miasta. Krzyż na swych ramionach nieśli kolejno kapłani, siostry zakonne, klerycy, władze miasta z prezydentem Piotrem Jedlińskim , wojskowi, młodzież z KSM i duszpasterstwa akademickiego, członkowie ruchów i wspólnot katolickich, przedstawiciele poszczególnych parafii.

Jest taka noc w Koszalinie, kiedy miasto na chwilę ożywa przed północą. Na wymarłych o tej porze ulicach, zaczyna dziać się coś niezwykłego – pojawiają się pojedynczy przechodnie, później grupki, w tym roku pod parasolami chroniącymi nie przed śniegiem, ale dość obfitym deszczem, a ten strumień ludzki gęstnieje i płynie w stronę koszalińskich kościołów – małych Betlejem i ustawionych tam stajenek ze żłóbkiem.

Ks. proboszcz Kazimierz Bednarski i ks. Bolesław Jewulski, odznaczeni zostali w sobotę 13 grudnia, w 33. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego – Krzyżami Semper Fidelis (Zawsze Wierny), nadanymi przez Związek Solidarności Polskich Kombatantów. Uroczystość odbyła się w świątyni parafialnej, na zakończenie Mszy świętej odprawionej w intencji Ojczyzny, Solidarności i ofiar stanu wojennego.

Salezjanin, miłośnik muzyki i hip-hopu, teolog i socjolog, rekolekcjonista i znawca subkultur młodzieżowych, redaktor portali internetowych dla młodzieży, współredaktor programu telewizyjnego „Słowo na niedzielę” – o. Przemysław „Kawa” Kawecki, rozpoczął w naszym kościele kilkudniowe otwarte rekolekcje dla duszpasterstwa akademickiego, ale też wszystkich innych, którzy chcieliby z nich skorzystać.

Od poniedziałku (6 października) w kościele parafialnym trwają rekolekcje prowadzone przez Odnowę w Duchu Świętym i jej duchowego opiekuna, ks. Rafała Pernala. Seminarium Odnowy Życia w Duchu Świętym, bo tak zatytułowano 10-tygodniowy cykl rekolekcji, wbrew nazwie nie koncentruje się wyłącznie na trzeciej Osobie Trójcy Świętej. Chodzi raczej o pogłębienie życia chrześcijańskiego – zaprzyjaźnienie się z Pismem Świętym, naukę modlitwy i kontemplacji, podjęcie odpowiedzialności za Kościół przez otwarcie się na siedem darów Ducha Świętego – Mądrości, Rozumu, Rady, Męstwa, Umiejętności, Pobożności, Bojaźni Bożej.

W niedzielę 28 września, w rocznicę beatyfikacji ks. Michała Sopoćki, kilka godzin po umieszczeniu jego relikwii w kościele parafialnym, o godzinie 15.00, grupa wiernych stanęła na skrzyżowaniu ulic Jana Pawła II i ks. St. Staszica, żeby wspólnie odmówić Koronkę do Miłosierdzia Bożego. „Dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata” – powtarzali wierni.

Piękna wrześniowa pogoda, odmienna od zeszłorocznej słotnej aury, ważni goście, doskonałe humory, żurek i inne smakołyki, mnóstwo konkurencji zabawowych i pokazów, występy zespołów i debiuty estradowe uzdolnionej młodzieży ze szkoły katolickiej, wielki mecz piłki nożnej rozegrany piłką do… rugby, a przede wszystkim liczne rodziny, parafianie, mieszkańcy Przylesia – to obraz tegorocznego niedzielnego festynu „Postaw na Rodzinę”, organizowanego wspólnymi siłami parafii, spółdzielni mieszkaniowej i miasta. A na koniec, wspólna próba skonsumowania wielkiego tortu, ufundowanego przez organizatorów i sponsorów imprezy – próba zakończona sukcesem, tak jak wszystko na tej bardzo udanej imprezie.